Eric de Jong

Het paleis van Bundi torent hoog uit boven ons hotel en boven heel Bundi. Daarboven komt dan nog eens het fort. Het paleis heeft tientallen jaren verlaten staan wegrotten. Nu is het voor een groot gedeelte geopend voor bezichtiging. Eigenlijk is het meer een ruïne dan een in tact gebouw, wat heel jammer is van de prachtige kustschatten. In enkele ruimten zijn namenlijk nog prachtige muurschilderingen te zien, jammer genoeg erg beschadigd, maar toch het bekijken meer dan waard. De voorstellingen zijn natuurlijk heel traditioneel: veldslagen, het hofleven en mythologische verhalen.

We gingen vroeg op pad omdat de warmte nu echt op Zuid Frans zomerniveau gekomen is. We hadden eigenlijk eerst de klim naar het fort moeten doen, maar dat bedachten we te laat.

Gewapend met elk een (achteraf overbodige) stok om apen van ons af te slaan, gingen we langs een steil pad omhoog. In ons kielzog een Indiase familie met veel schattige kindertjes. Het fort is helemaal een bouwval met mysterieuze binnenplaatsen.

Deze wandeling was in elk geval eens iets anders. In plaats van verkeer hadden we nu geiten, enkele apen en kolibri’s (verschillende soorten, waaronder een prachtige diepblauwe) en papegaaien om ons heen.

Terug in het dorp hebben we siësta gehouden. Daarna nog een rondje dorp waar ik de leden van een fanfarekorps heb gefotografeerd. Zij zaten loom in afwachting van hun moment om te spelen bij een bruiloft. Iedereen wilde graag op de foto, zodat er bijna een verkeersopstopping ontstond in het smalle straatje.

Nu beginnen ze buiten te spelen, dus ik ga gauw kijken.

Morgen willen we fietsen huren en de omgeving bekijken.

De dagen lijken hier niet erg van elkaar te verschillen. Vandaag is het zondag en het is toch wel iets rustiger dan anders,denken we. Na de lange rit van gisteren zijn we weer toe aan een dag zonder programma. Dat is hier helemaal niet saai,want zodra je het hotel uitstapt, sta je in het plaatselijke leven. Dat begint voor de deur met een hartelijke groet aan de eerste koe. Daarna vallen de melkmannen op, die op de fiets of brommer rijden met mooie, bolvormige, koperen ketelsmelk. Die worden afgeleverd op bij de diverse stalletjes langs de weg, bijvoorbeeld de chai-stalletjes, waar je zoete Indiase thee met volle melk en kruiden kunt drinken. Chai is waarschijnlijk de nationale drank van India, want iedereen drinkt het de hele dag uit kleine glaasjes.

Al snel starten de eerste verzoeken om op de foto te mogen. Ik wordt zo ongeveer de lokale hoffotograaf, want als je eenmaal begint dan is het moeilijk te stoppen. Groepjes kinderen, mannen met muziekinstrumenten en zelfs prachtig geklede vrouwen bij de tempel willen graag vereeuwigd worden. Sommigen willen graag een afdruk ontvangen, maar de meesten vinden het gewoon leuk op de foto gezet te worden. Dat is dus een makkie voor mij om mensen te fotograferen. De moeilijkheid is het beeld vrij te houden van allemaal geinponems die om het onderwerp heen dansen. Het mooiste is nog het bekijken van de gemaakte foto, waarbij zich een dringend gropeje belangstellenden om het schermpje verzamelt.

In ons hotel hebben we een iets kleinere en goedkopere kamer betrokken, die ons eigenlijk ooknog beter bevalt. Het is een kamer in het oude gedeelte van de haveli met leuke Oosterse inhammetjes en een bewerkt plafond met gekleurde lampen. Verder staan er diverse olifantjes.

Omdat we iets anders wilden proberen hebben we in een restaurant gegeten van een guesthouse verderop. Dat zag er leuk en schoon uit. We werden op het dakterras geplaatst, vanwaar we een prachtig uitzicht hadden op het fort en paleis, jammer genoeg alleen als we stonden. We zaten tussen vier muurtjes op een betonnen dakje te wachten op ons eten, terwijl de guesthouse-meneer ons gezelschap hield. Dat was even leuk, maar ging ook wel vervelen. Het eten liet ruim anderhalf uur op zich wachten, onder het motto “everything fresh, sir”. Het eten was redelijk, maar we voelden ons bevrijd toen we weer op straat stonden.

Wegspringend voor brommers en tuktuks ben ik nu in het internetcafé aangekomen voor dit verslag.

Speciaal nog een bedankje voor alle lezers die onze berichten volgen en natuurlijk voor de aardige reacties. Ja Frieda, ookjouw reactie is gelukt! Niemand hoeft zich overigens verplicht voelen reacties te schrijven, hoor!

Morgen,maandag, is het weer een werkdag. Dan gaan we vroeg op pad naar het fort, dat hoog boven de stad ligt. Het is nu dertig graden overdag, dus gaan we niet te laat op pad.

Het lokale internetcafé is in een klein hokje met een oud computertje onder een half doorzichtige plastic hoes. Als dat maar goed gaat met typen en versturen!
Tegen de avond zijn we na weer zo’n lange taxirit in Bundi gearriveerd. We hebben een kamer in een zogenaamde haveli, een chique huis van een notabele familie; deze haveli is ongeveer tweehonderdvijftig jaar oud. We hebben een mooi uitzicht op het paleis.
Er zitten hier zoveel apen dat er speciaal apenwegjagers op de daken zitten rondom het dakterras waar we ons Indiase diner hebben genuttigd. Soms zijn er zoveel apen dat je niet buiten kunt eten. Ook zijn alle openingen van de balkons en dergelijke met gaas afgeschermd tegen binnendringende apen.De dag begon nogal standaard: de taxi was keurig op tijd, de chauffeur vroeg of zijn baas mee mocht rijden naar Bundi en wij werden al snel wat geprikkeld. Later viel het allemaal wel mee. De baas was aardig en wilde graag (op zijn vrije zaterdag) zijn Engels een beetje op ons oefenen. De chauffeur, Sattu, was een alleraardigste en vrolijke jongen die het ons alleen maar naar de zin wilde maken.
Toen we op een gegeven moment aan de lunch toe waren, werden we eerst naar iets duisters gebracht waar voor Henk’s voeten een muis wegschoot en verder niemand te bekennen was. Verder was er ter plekke ook weinig, dus we gingen voort richting Bundi. Na nog een paar mislukte pogingen zei de chauffeur: “Sir, I am very hungry.” Dat vertederde ons zodanig dat we het volgende aanvaardbare restaurant direct gekozen hebben. Het was een wat vies uitziend gebouwtje met een zonovergoten, stoffig veld met wat strooien hutjes, waar je in de schaduw kon eten. Een ouwelijk en smoezelig, Indiaas jongetje bediende ons. Maar…het eten was heerlijk en tot nu toe hebben we nog geen buikkrampen.

Ik zal maar niet uitwijden over de tocht zelf. Het is een understatement als ik het een ongemakkelijke reis noem, over tientallen kilometers weg in aanleg, tussen zandwagens en bussen. Onze vrolijke chauffeur was niet uit het veld te slaan, dus wij hebben ons ook groot gehouden.

Onderweg hebben we een bijzonder fort bezocht in Chittorgarh. Wij worden echte experts op het gebied van forten, paleizen en tempels.

Morgen gaan we Bundi verkennen en het is onze bedoeling hier enkele dagen te blijven. Eerst gaan we naar het fort.

Ruim tachtig kilometer ten Noorden van Udaipur, in Ranakpur, ligt een van India’s belangrijkste Jain tempels. Vanuit ons hotel hebben we een taxi gehuurd om die tempel te bezoeken en dan ook maar het beroemde fort van Cumbalgarh, een uurtje daar vandaan. Vandaag hadden we gezelschap van een Spaanse jongeman, net afgestudeerd in toerisme, die we eerder hadden ontmoet.
De taxi was keurig op tijd en we vertrokken naar het Noorden. Na een vreselijk traject over een weg in aanleg kwamen we in een prachtig, landelijk gebied. Het werd groener en bergachtig. Het landschap deed ons af en toe aan Java denken, door de sawa-achtige aanleg met irrigatie.
Na enig tijd, eigenlijk na een hele lange tijd, stopte de chauffeur en vroeg of we zijn dorp wilden bezoeken. Dat wilden we best even doen. Het was een allerschattigste ontmoeting met kinderen en enkele volwassen familieleden. We kregen les in de productie van suiker uit suikerriet en we kregen ook een metalen bekertje van het vocht te drinken.
Natuurlijk moesten er ook veel foto’s worden gemaakt; oma met de baby, nog een moeder met een krijsende baby, alle kinderen en tot slot nog een paar extra formeel kijkende heren.De tocht ging verder naar het fort. Onderweg werd het steeds bergachtiger tot we op 1100 meter arriveerden bij het niet zo heel erg interessante fort.

Doordat we aardig wat tijd in het dorp hadden besteed, ging de tijd ineens heel snel. Het bleek ook nog anderhalf uur rijden naar de tempel. Jammer, maar dat werd lunchen met cola en chips in de taxi.

Onderweg zagen we prachtige landelijke scenes. Het mooiste is wel hoe een span ossen met menner op een plateautje rondloopt om water op te pompen. Verder werken er veel vrouwen op het land en aan het aanleggen en onderhouden van wegen. Veel oudere mannen met tulband zitten op kluitjes wat te mijmeren.

De tempel is de reis echt waard! Prachtige beelden. Jammer dat ik hier geen voorbeeld kan tonen.

De terugreis duurde drie uur, mede doordat de chauffeur ook hier en daar zijn eigen zaakjes moest regelen en daar gewoonweg voor omreed. We kwamen dus weer in het donker terug, wat op zich niet geeft, maar de laatste twintig kilomer ging over half aangelegde wegen door een soort maanlandschap. Onbegrijpelijk dat in die stuivende zandbende de chauffeurs de weg weten te vinden en geen ongelukken maken.

Op Spaanse tijd gedineerd aan het meer en nu is het bijna elf uur. Morgen vertrekken we, alweer per taxi, naar Bundi.

Na de enerverende taxirit van Jaisalmer naar Udaipur hebben we gisteren een relaxdag genomen. Zonder programma of speciale activiteit hebben we de stad verkend. Het valt direct op dat Udaipur schoner en welvarender is dan de steden die we tot dusver hebben bezocht. Op sommige plekken hebben de hotels en winkeliers zelfs een soort vereniging opgericht om de straat extra schoon te houden en afvalbakken te plaatsen. Het directe effect is dat er minder beesten rondscharrelen, inclusief de heilige koeien.

Udaipur staat te boek als de meest romantische stad van India en aan het meer is dat goed te begrijpen. Je hebt een prachtig uitzicht over het meer en het Lake Palace Hotel. In de vroege jaren van de vorige eeuw moet dit een weldadig oord geweest zijn. Na ruim een dag zijn we hier al een beetje gewend, sommige mensen kennen ons al, en een wandeling is dan ook snel gezellig. Toch moeten we ook hier voortdurend oppassen voor langs scherende brommers en riksja’s.

Wat ons erg opvalt is dat de mannen hier extra mooi zijn! In heel Rajasthan zijn de vrouwen heel mooi, wat nog eens versterkt wordt door hun kleurige gewaden. Maar onze onpartijdige mening is dat hier de mannen toch veel mooier zijn, met prachtige ogen en tanden en veroveraarsblikken. Dat pakt natuurlijk snel verkeerd uit als we een winkeltje worden binnengelokt om een olifantje of Ganesh te kopen. Mijn onderhandelingsvaardigheid verdwijnt accuut.

Vandaag hebben we het koninklijk paleis bezocht, het grootste van Rajasthan. Misschien worden we een beetje paleismoe, maar we vonden de vorige paleizen toch interessanter. Vanmiddag hebben we twee parken bezocht, eerst een park met mooie fonteinen en daarna het park tegenover ons hotel. Daar is ook een heuse rozentuin met een keur aan variëteiten. Henk vond de tuin aardig, maar “geen Westbroekpark” (een keurige Haagse tuin met beroemd rosarium).

Het weer is hier nog steeds fantastisch met vandaag temperaturen van net boven de dertig graden. De komende dagen wordt het iets koeler, wat wel prettig is om te wandelen.

Zo, nu een douche en nadenken over het avondeten.