De dagen lijken hier niet erg van elkaar te verschillen. Vandaag is het zondag en het is toch wel iets rustiger dan anders,denken we. Na de lange rit van gisteren zijn we weer toe aan een dag zonder programma. Dat is hier helemaal niet saai,want zodra je het hotel uitstapt, sta je in het plaatselijke leven. Dat begint voor de deur met een hartelijke groet aan de eerste koe. Daarna vallen de melkmannen op, die op de fiets of brommer rijden met mooie, bolvormige, koperen ketelsmelk. Die worden afgeleverd op bij de diverse stalletjes langs de weg, bijvoorbeeld de chai-stalletjes, waar je zoete Indiase thee met volle melk en kruiden kunt drinken. Chai is waarschijnlijk de nationale drank van India, want iedereen drinkt het de hele dag uit kleine glaasjes.

Al snel starten de eerste verzoeken om op de foto te mogen. Ik wordt zo ongeveer de lokale hoffotograaf, want als je eenmaal begint dan is het moeilijk te stoppen. Groepjes kinderen, mannen met muziekinstrumenten en zelfs prachtig geklede vrouwen bij de tempel willen graag vereeuwigd worden. Sommigen willen graag een afdruk ontvangen, maar de meesten vinden het gewoon leuk op de foto gezet te worden. Dat is dus een makkie voor mij om mensen te fotograferen. De moeilijkheid is het beeld vrij te houden van allemaal geinponems die om het onderwerp heen dansen. Het mooiste is nog het bekijken van de gemaakte foto, waarbij zich een dringend gropeje belangstellenden om het schermpje verzamelt.

In ons hotel hebben we een iets kleinere en goedkopere kamer betrokken, die ons eigenlijk ooknog beter bevalt. Het is een kamer in het oude gedeelte van de haveli met leuke Oosterse inhammetjes en een bewerkt plafond met gekleurde lampen. Verder staan er diverse olifantjes.

Omdat we iets anders wilden proberen hebben we in een restaurant gegeten van een guesthouse verderop. Dat zag er leuk en schoon uit. We werden op het dakterras geplaatst, vanwaar we een prachtig uitzicht hadden op het fort en paleis, jammer genoeg alleen als we stonden. We zaten tussen vier muurtjes op een betonnen dakje te wachten op ons eten, terwijl de guesthouse-meneer ons gezelschap hield. Dat was even leuk, maar ging ook wel vervelen. Het eten liet ruim anderhalf uur op zich wachten, onder het motto “everything fresh, sir”. Het eten was redelijk, maar we voelden ons bevrijd toen we weer op straat stonden.

Wegspringend voor brommers en tuktuks ben ik nu in het internetcafé aangekomen voor dit verslag.

Speciaal nog een bedankje voor alle lezers die onze berichten volgen en natuurlijk voor de aardige reacties. Ja Frieda, ookjouw reactie is gelukt! Niemand hoeft zich overigens verplicht voelen reacties te schrijven, hoor!

Morgen,maandag, is het weer een werkdag. Dan gaan we vroeg op pad naar het fort, dat hoog boven de stad ligt. Het is nu dertig graden overdag, dus gaan we niet te laat op pad.