Vandaag maken we niet de geplande natuurwandeling; het is daar veel te warm voor. We hopen in Leuven voldoende schaduw te vinden om een aantal bezienwaardige plekken te bezoeken. Dat lukte!

Binnen een half uur waren we met de trein in Leuven. Onze eerste bestemming was het Groot Begijnhof. Ook dit begijnhof heeft niet die typische rechthoekige vorm met in het midden groen. Het is meer een oude, ommuurde wijk met veel straatje en huizen. De begijntjes zijn er niet meer; tegenwoordig wonen er studenten! Die sliepen misschien nog (om 11 uur…) want er heerste een serene stilte, de begijntjes waardig.

Onze tweede bestemming was de botanische tuin, ofwel de kruidtuin zoals die in Vlaanderen wordt genoemd. Anders dan in Mechelen is de kruidtuin een echte botanische tuin, zelfs de oudste van het land. Er staat ook een grappig beeldje van Dodoens, de schrijver van het Cruydeboeck uit 1554.

Leuven is een mooie stad met een prachtig stadhuis, maar dat wordt momenteel gerestaureerd en staat in de steigers. Toch is de Markt een bezoek waard, vandaag compleet met muziekgroep.

Natuurlijk stond er ook een koele kerk op ons menu: de grote, lichte Sint-Pieterskerk aan de Markt in Leuven. Ook in deze kerk zijn weer tal van kunstwerken te bewonderen, waarvan Het Laatste Avondmaal van Dieric Bouts (1464 – 1468) het absolute topstuk is. Omdat ik gisteren meldde dat er veel geleden wordt in al die kerkelijke kunst, doe ik er vandaag nog maar een onthoofde heilige bij.

Weer terug in Mechelen, op ons favoriete terras, met een Belgisch biertje, constateerden we dat we Mechelen een hele fijne stad vinden, waar we ons al beetje thuis voelen. Misschien zijn dat toch ook mijn familiewortels die daar een rol bij spelen.