De reis is vandaag heel simpel: 25 kilometer per taxi van Rishikesh naar Haridwar. We arriveren dan ook al tegen de middag in Haridwar, dat net als Rishikesh aan de Ganges ligt.
De sfeer is er totaal anders. Rishikesh maakt heel sterk een jaren zeventig, alternatieve indruk, met veel westerse cursusgangers en toeristen. In Haridwar hebben we buiten ons hotel geen toerist gezien. Het is een puur Indiase pelgrimsstad.
Al tijdens onze taxirit zagen we langs de weg vele mensen met een kleurige, van bamboe vervaardigde constructie op hun schouder lopen. Dat bleken de bedevaartgangers te zijn die “twee emmertjes Ganges-water” van de Ganges terug naar hun lokale Shivatempel dragen. Eenmaal in Haridwar zag het zwart van de pelgrimsgangers. Aan de Ganges waren er duizenden mensen aan het baden, flesjes met water aan het vullen en hun bamboe bogen aan het optuigen met kleurige slingers, plastic vogeltjes en nog veel meer, voor de wandeling naar huis. We hebben ons laten vertellen dat sommigen wel tweehonderd kilometer lopen! Mij sprak het natuurlijk extra aan dat er ook fietsende pelgrims waren, met rijk versierde fietsen.
We konden ongestoord tussen de massa door wandelen en foto’s nemen, al werden we wel steeds aangesproken door officials die op barse toon, met een blocnote in de hand, riepen: “Name? Donation!” Wij wilden wel iets geven, maar niet op zo’n manier. Dus recalcitrant als altijd stopten wij een donatie in de officiële charity box van de tempel. Dat was niet hetzelfde, vond men, want dat was voor de priesters. Toch hebben we iedereen verder van ons afgeschud.
Het aantal bedelaars is hier opvallend groot. Misschien rekenen ze op de vrijgevigheid van de pelgrims of op de extra sterke werking van de voorzienigheid op deze heilige plek. In elk geval is het vervelend. We hebben diverse keren het advies gekregen niet te geven aan bedelaars, maar iets te geven aan liefdadigheidsorganisaties. Vooral Henk kan zich niet altijd inhouden, dus hebben we voor twee jongetjes eten gekocht aan een stalletje en hebben we hier en daar een “ernstig geval” iets toegestopt. Daar moet je mee oppassen, want voor je het weet staan er tientallen anderen aan je te plukken, erg maar waar.
Terug naar het hotel hebben we (vanwege mijn nog steeds wat pijnlijke been) een riksja genomen. De arme man moest alle zeilen bijzetten om ons de hellinkjes op te fietsen. Henk sprong af en toe uit de riksja om te helpen duwen. Wij zijn dus zelf ook weer bezienswaardig.