Gisteren was er geen internet in Mussoorie. Gelukkig waren de twee internetcafés gesloten, want de stroom viel nogal eens uit, zodat ik sowieso mijn typewerk een paar keer zou zijn verloren. Alsnog iets over de dag van gisteren, inmiddels vanuit een bewolkt Rishikesh.

Vanuit Mussoorie, dat al tweeduizend meter hoog ligt, kan je een tochtje maken naar Dhanolti, een plaatsje op drieduizend meter. Vanaf de plek van een mooie tempel heb je een fabuleus uitzicht op de meer dan zevenduizend meter hoge, besneeuwde pieken van de Himalaya. Het is echt de reis over een bochtige bergweg waard. Tot zover de folders.

Toen wij in Mussoorie aankwamen brachten we regen mee. Het had er tijden niet geregend en voor de lokale mensen is het wel prettig als het ook eens regent. Maar voor ons is het pech. Door de regen werd het niet alleen ontzettend koud, er dreven ook wolken op ooghoogte, zodat we in de mist liepen.

Toch hebben we het risico genomen en hebben we geboekt voor de lokale toeristenbus naar Dhanolti, in de hoop dat de zon zou doorbreken. Met een Zwitser en zes Indiasche mensen gingen we op pad. Je moet wel stalen zenuwen hebben en geen hoogtevrees om hier van te genieten. Nu heb ik geen van beide, maar toch zat ik niet in spanning als de aftandse bus langs vervaarlijke afgronden manoeuvreerde. Tot mijn geruststelling was iedereen een beetje zenuwachtig. Het werd ook nog steeds mistiger en het begon flink te regenen.

In Dhanolti stopten we bij een bocht in de weg bij een paar bopuwvallige golfplaten hutten. Het stormde er en er viel natte sneeuw. Ondanks het feit dat Henk toch al zijn pyjamabroek onder zijn gewone broek aan had, bevroor hij bijna. Het bleek de lokatie van de tempel met het mooie uitzicht te zijn. Alleen moesten we nog twee kilometer een steil voetpad op om bij de heilige plek te komen. Misschien zijn wij wel watjes, maar na een paar honderd meter hebben we rechtsomkeer gemaakt. Men zei dat we ook te paard verder konden, maar om nou op drieduizend meter hoogte te paard in de sneeuw een tempel te bezoeken, dat gaat zelf ons als tempel-aficionados te ver. De Zwitser heeft het wel gedaan, maar hij was teleurgesteld; de tempel stelde weinig voor en het sneeuwde er hevig. Wij hebben ons intussen bij een paar locals in een hutje aan een houtvuurtje gewarmd.

De weg terug was al een beetje bekend en niet meer zo eng. Het bezoek aan Lake Mussoorie hebben we met algemene stemmen geannuleerd.

Een aardige man en vrouw nodigden ons bij terugkomst in Mussoorie uit voor een kop thee en wat koekjes. Zij hadden een weldadig, ouderwets straalkacheltje. Wat een luxe.

‘s Avonds zijn we in de slagregens naar ons vaste Tibetaanse restaurant gelopen, zo’n anderhalve kilometer van ons hotel. Daar hebben we met de Zwitser afscheid genomen van de schattige Tibetanen.

Terug in het hotel hebben we alles aangetrokken wat ons warm kon houden, inclusief een paar Kashmir sjaals en hoteldekens. Wat een kou! Zaten we maar in dat lekker warme Rajasthan!

Van de kou zijn we vroeg naar bed gegaan.